Już dawno naukowcy stwierdzili, że ziarno owsa może być również symulatorem nerwowym
o działaniu podobnym do opium.

Właściwość tą często wykorzystuje się w przypadku koni wyścigowych.

Ponadto ziarno owsa zawiera również wysoki poziom błonnika, manganu, selenu oraz magnezu.

Również cukrzycy powinni być zadowoleni – spożywanie owsa wpływa na stabilizację poziomu glukozy we krwi.

W owsie obecne są również antyoksydanty przeciwdziałające niszczeniu naszego organizmu
przez wolne rodniki.

Na szczególną uwagę zasługuje obecność w ziarnie owsa tokoferoli czyli witaminy E.

Ten niezwykle silny antyoksydant występuje tutaj przede wszystkim w postaci α-tokotrienolu.
Głównym źródłem witaminy E w ziarnie owsa jest obecny wewnątrz łupinki rozwijający
się zarodek oraz bielmo.

Niestety w pewnych warunkach zawartość witaminy E może ulec drastycznemu obniżeniu.

Poziom tokoferoli spada drastycznie po 7 miesiącach przechowywania nieprzetworzonego
ziarna w temperaturze pokojowej, ale już w przypadku produktów z owsa proces gwałtownej
degradacji rozpoczyna się po 1-2 miesiącach.

W kilogramie owsa mamy od 15 do 48 mg witaminy E.

Do antyoksydantów obecnych w owsie należą również kwasy fenolowe: kwas ferulowy oraz kawowy.

Jednakże ich koncentracja w owsianych otrębach nie jest największa.
W płatkach owsianych mamy 276 mg/kg kwasu ferulowego oraz 43 mg/kg kwasu kawowego.
 
Łupina ziarna owsa, której niestety nie jemy, jest szczególnie bogata w kwasy fenolowe.

Niezwykle ciekawe, występujące tylko w owsie, są związki chemiczne określane wspólnym
mianem – avenatramidy (owies po łac. Avena sativa).

Obecność tych antyoksydantów wykazano w mące owsianej oraz łupinkach.

Właściwości tej grupy związków wynikają przede wszystkim z wyłapywania przez
nie niebezpiecznych form reaktywnych tlenu, które sieją spustoszenie w naszych organizmach.

Aktywność antyoksydacyjna avenatramidów jest od trzech do dziewięciu razy wyższa niż kwasu kawowego!

Flawonoidy, pełniące w organizmie człowieka rolę podobną do roli witamin, występują w zbożach w
niewielkim natężeniu.
 
Owies jest tu pewnym wyjątkiem.

Apigeninę, luteolinę oraz rycynę znajdziemy w mące owsianej oraz w niejadalnych
dla nas zielonych częściach rośliny.

Owies zawiera również sterole, grupę związków chemicznych, wśród których wiele wykazuje silną aktywność antyoksydacyjną.
Sztandarowym sterolem występującym w owsie jest β-Sitosterol, poza tym mamy tu również avenasterole.

Niestety w procesie tworzenia płatków owsianych sterole ulegają degradacji.

Innym, istotnym z naszego punktu widzenia antyoksydantem, jest kwas fitynowy
obecny w owsie na poziomie 11,4 mg/g.

Podczas procesu fermentacji ciasta istotnie obniża się jego poziom, z powodu produkowanej
przez drożdże fitazy.

Jednakże zbyt duże spożycie tego kwasu może powodować niedobory cynku, żelaza, magnezu
i wapnia ponieważ kwas fitynowy tworzy z tymi metalami nieprzyswajalne kompleksy.

Prozdrowotne właściwości owsa są niezaprzeczalne.

Dlatego też zanim obojętnie miniemy półkę sklepową, na której znajdują się płatki owsiane,
zastanówmy się - co tak naprawdę jest dobre dla naszego Zdrowia i czy czasem
nie warto powrócić do niektórych komponentów diety naszych dziadków.  

źródło: http://zdrowie.flink.pl/owies.php